Interwencja główna.html

Interwencja główna - instytucja procesu cywilnego, dająca osobie trzeciej możliwość wytoczenia powództwa o rzecz lub prawo, o które toczy się spór sądowy między innymi osobami. Możliwość ta istnieje aż do zamknięcia rozprawy w pierwszej instancji.

Jest to szczególny wypadek współuczestnictwa w sporze^[1].

W Polsce interwencja główna jest unormowana w art. 75 Kodeksu postępowania cywilnego.

„Kto występuje z roszczeniem o rzecz lub prawo, o które sprawa toczy się pomiędzy innym osobami, może aż do zamknięcia rozprawy w pierwszej instancji wytoczyć powództwo o tę rzecz lub prawo przeciwko obu stronom przed sąd, w którym toczy się sprawa.”

Art. 75 k.p.c.

Skutkiem wytoczenia interwencji głównej jest rozpoczęcie nowego procesu między interwenientem a stronami dotychczasowego procesu. Dotychczasowy proces może zostać zawieszony do czasu prawomocnego zakończenia nowego procesu, co z reguły jest celowe, ponieważ wynik procesu z interwencji głównej wskazuje na właściwe strony spornego stosunku prawnego. Sąd może również uznać za stosowne połączenie obu spraw do łącznego rozpoznania, gdyż są one ze sobą w związku, bądź rozpatrywać obie sprawy oddzielnie, czego nie wykluczają przepisy, ale co jest niewłaściwe zarówno z punktu widzenia ekonomii procesowej, jak i dążenia do niesprzeczności rozstrzygnięć wydawanych przez sądy.

Przypisy

↑ W. Siedlecki, Z. Świeboda, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, wyd. 2 zmienione, Warszawa 2000, s. 125.

edytuj Zobacz też

interwencja uboczna.

Ponieważ to hasło związane z prawem ma formę zaledwie zalążkową, pomóż nam je rozbudować, o ile dysponujesz odpowiednimi źródłami.
Prosimy, zapoznaj się najpierw z zasadami oraz zaleceniami edytowania Wikipedii.